Karen

Maar je zit hier natuurlijk niet voor niks. Maar je hebt een leuk leven. Ja, ik sport. Ik heb leuke vrienden om me heen. Familie waar ik graag mee afspreek. In mijn vrije tijd. Ik hou van heel lekker eten. Dus dat gaat altijd heel goed samen. Met vrienden. Oké, nou dat als eerste introductie. En dan de kernvraag. Wat brengt je hier?

Ja, wat brengt mij hier? Nou, wat ik al zei, ik heb een heel leuk leven. Wat doorgaans zo'n 27, 28 dagen van de maand heel erg leuk is. Dan is februari een goede maand. Dan is februari een hele goede maand. Maar een paar dagen per maand. Maar een paar dagen per maand loop ik er tegenaan dat ik eigenlijk totaal uit balans raak. En dat er één dingetje maar hoeft te gebeuren. En dan raak ik in een spiraal wat mij dusdanig naar beneden trekt.

Dat het leven niet meer zo heel gezellig is. Om zowel mij te zijn. Als mij om te gaan. Een aantal dagen per maand. Ja. Dat is een soort maandcyclus dan? Dat is inderdaad rond mijn hormonale cyclus.

Want die heeft ermee te maken? Ja, daar kan je de klok op gelijk zetten. Licht is toe, vertel eens. Voor het moment dat mijn cyclus doorbreekt... dat is het meest ellendige punt, zou ik willen zeggen. Dan voel ik me het meest ongelukkig. En daarna neemt het weer langzamer toe... totdat ik weer op mijn eigen niveau in de rest van mijn leven zit. En dat mensen wel weer bij jou in de buurt kunnen zijn... zonder dat het gevaarlijk wordt. Ja.

Dus als het zou werken, helpt het niet bij jou? Nou, het zou misschien wel kunnen helpen. Alleen brengt dat risico's met zich mee. Want ik ben een ex-kankerpatiënt. En van die hormonen, daar leefde mijn tumor van. Dus op het moment dat ik aan hormoontherapie zou beginnen... dan heeft dat een verhoogd risico. En dat heb je dus allemaal onderzocht dan, neem ik aan? Ja.

Kun je me eens vertellen, dat ik er een beetje beeld bij krijg, als jij uit je slof schiet of boos is het goede woord, boos, wat is het goede woord eigenlijk? Ja, het is aan de ene kant boos, het is ongeduldig, het is heel kort lontje of eigenlijk geen lontje. Geen lontje.

Het gaat altijd heel snel, kan het gaan. Echt van 0 naar 10 seconden kan ik in één omgeslagen zijn. En waar het eigenlijk altijd mee gepaard gaat, is dat ik mezelf er heel ongelukkig mee voel. En heel verdrietig. Waarom doe ik zo? Nou ja, waarom doe ik zo? En heel negatief naar mezelf ook toe. Dan schiet ik in een status dat ik denk dat ik helemaal niks meer kan. Dat ik niks waard ben. Dat andere mensen mij niet meer hoeven.

Nou, maar ik heb een partner trouwens ook. Gefeliciteerd. Ja, je liet het weg. Liever zeggen, nee, wij zijn momenteel lattend. Wat betekent dat we natuurlijk over twee huizen wonen. En dat we af en toe bij elkaar zijn. 28 dagen. Kan dat? Kan dat? Nou, die andere dagen, toen reed hij me gelukkig ook.

En bij ons is het een beetje zo, op het moment dat je in je eigen huis bent, dat is eigenlijk dat degene die thuis is een beetje voor de ander zorgt. Dus die gewoont hebben jullie? Ja, die kookt en die zet de koffie en dat soort dingetjes. Nou heeft mijn partner wisseldiensten. Dus de ene week werkt hij vroeg en de andere week laat. En op het moment dat hij laat werkt, dan eten we eigenlijk tussen de middag altijd warm.

En dan is dat prettig als het niet heel uitgebreid gekookt hoeft te worden. Want dat is tijdtechnisch wel handig, want ik werk gewoon fulltime overdag. Dus dat past niet zo goed in het schema. Dus dan zorgen we eigenlijk altijd dat er een maaltijd, een makkelijke maaltijd is. Wonen jullie op afstand van elkaar? Ja, we wonen bijna 100 kilometer uit elkaar.

Ik kook dus, maar soms is het koken ook dat er makkelijk iets uit de vriezer komt. En soms zit in mijn vriezer, zitten daar soort pakketjes... waar alleen nog een pasta of een rijst bij gekookt moet worden. Ja, een makkelijke maaltijd. Een makkelijke maaltijd, maar ja, dat kost nog wel dan tien minuten werk ook.

Je hebt een enorm schaamtegezicht. Schuldbewust. En soms lukt dat niet altijd. En dan kan ik de maaltijd niet verzorgen. En dan moet hij dat zelf doen. Wat natuurlijk in een normale wereld helemaal geen probleem is. Als de beste man even tien minuten eerder...

aan het eten iets moet doen... wat hij ook echt niet erg vindt. Het ligt niet aan hem. Het ligt aan jou. Maar waardoor ik helemaal van slag raak. En dan denk ik... ik zou voor het eten zorgen. En mij is het niet gelukt. Omdat mijn eigen vergadering uitliep. Of omdat ik slecht gepland heb. De aanleiding doet er eigenlijk niet zoveel toe. Je bent eigenlijk boos op jezelf. Absoluut. Want ik heb gefaald. Want ik zou voor het eten zorgen. En dat is niet gelukt. Niet op tijd.

Ja, dan ga ik heel erg kort afreageren. Dan komen we op het eindpunt aan. Dat ik op een gegeven moment dan eigenlijk niet heel erg van redenvat maar meer ben. Dat ik in tranen uitbarst. En dat ik denk dat de wereld vergaat. Wat inderdaad met een maaltijd die niet lukt best wel een heel groot risico zou kunnen zijn. Maar zo voelt het. En terwijl je erin zit weet je, ik ben gek. Ja.

Voor we te snel gaan analyseren, heb je nog een voorbeeld? Een beetje zo'n eentje waar je voor schaamt graag. Dat lukt volgens mij heel goed. Dat gaat heel goed. Een vriendin van mij en ik, we hebben best een druk leven. Dus om onze contacten onder te houden bellen we heel vaak... op het moment net na werk als we aan het reizen zijn. En dat gaat soms heel goed. Maar soms is het ook dat de enige vergadering heeft of een cursus... dat het niet gaat.

En dan kan het zijn dat ik bel. En dat er niet opgenomen wordt. Wat prima is. En normaal bellen we dan binnen een paar dagen. Wat prima is. Maar ja. Jammer vind je dat natuurlijk. Dat kan gebeuren. En meestal bellen we dan na een paar dagen. Probeert een van de twee dat nog eventjes. En soms lukt het dan weer niet.

Of ik stuur wel een appje en daar reageert ze dan niet op. En het is die drie dagen in de maand. Dat zeggen we dan even bij. Ja, want dat is echt die periode. Ja, dan denk ik, oh ja, maar ze wil me niet meer. En ze vindt me stom. Zonder totaal eigenlijk een logische reden die daaraan vastzit. Zonder reality check ook. Nee, dat vraag ik ook niet na. Maar dan durf ik ook geen contact op zo'n moment meer op te nemen. Want dan denk ik, ja, maar zij is al duidelijk geweest... want ze wil geen contact meer.

Tot nu toe vind ik het een gezellig project. Het trekt zich ook wel door naar mijn werkleven. Waar ik soms deadlines heb. En die soms wel of niet gered worden. En op het moment dat ze niet gered worden. Dat zijn natuurlijk altijd de problematische momenten.

dan kan ik daar heel veroordelend over naar mezelf zijn. Dan denk ik, ik heb daar toch niet hard genoeg voor gewerkt. Of ik had beter mijn dingen moeten inplannen... dat ik wel die deadline gehaald had. En dat betrek ik op die moment van de maand altijd heel erg op mezelf. Terwijl ik weet dat de agenda vol zit. Want ik weet dat we onder bezet zijn. Dat er honderdduizend valide redenen zijn... waarom je dat even op dat moment niet lukt.

Maar dan vind ik toch dat ik niet hard genoeg gewerkt heb... om dat voor elkaar te krijgen. En dan had ik maar andere dingen moeten laten, omdat toch... Jouw schuld of stom? Ja, mijn schuld. En uitzicht dat dan ook in irritatie naar buiten toe? Of is dit vooral stil zelfverwijt? Grotendeels stil zelfverwijt. Maar ik denk dat mijn collega's in meetings daar ook wel... dat ik dan wel echt kort van stof ben. Nukkig. En nukkig. Is dat goede woord nukkig? Kortaf? Ja.